دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022Prediction of Expert Archers’ Performance on the Basis of Psychological Factors with an Emphasis on Extraversion-Introversion Personality Characteristicپیش بینی عملکرد کمانداران ماهر براساس متغیرهای روانشناختی با تاکید بر ویژگی شخصیتی درونگرایی - برونگرایی5282898310.22059/jmlm.2012.28983FAنسرینپارساییدانشجوی دکتری دانشگاه شهید بهشتیبهروزعبدلیدانشیار دانشگاه شهید بهشتیسیدمحمد کاظمواعظ موسویاستاد دانشگاه امام حسین (ع)محمدعلیاصلانخانیاستاد دانشگاه شهید بهشتیJournal Article19700101The aim of this study was to predict expert archers’ performance on the basis of
psychological factors such as arousal, activation, anxiety, motivation and
personality characteristics with an emphasis on extraversion / introversion
dimension. In this predictive correlation study, 34 expert archers were randomly
selected as the sample of the study out of the archers of national team (statistical
population). Skin conductance level was measured to assess arousal. To determine
trait anxiety, Sport Competition Anxiety Test (SCAT) and for state anxiety,
Competitive State Anxiety Inventory (CSAI-2) were used. Sport Motivation Scale
(SMS) was used to determine motivation. Extraversion / introversion level was
measured by eysenck personality questionnaire. Pearson correlation coefficient
was used to determine the level of correlation and linear multivariate regression
was used to predict subjects’ performance. The results indicated a significant
positive relationship between subjects’ performance and arousal, activation,
motivation (intrinsic, extrinsic) and extraversion / introversion whereas there was
no significant relationship between their performance and anxiety (trait, cognitive,
somatic) and consequently they could not predict performance. Also, the results
revealed that arousal and activation (P<0.05, F(2,31)=79.418, R2=0.837), intrinsic
motivation (P<0.05, F(1,30)=1031.826 , R2=0.972) and extraversion/introversion
(P<0.05, F(1,33)= 330.199, R2=0.909) were significant predictors of archers’
performance. Furthermore, extrinsic motivation could not predict performance. It
is recommended that coaches pay attention to these factors when they intend to
educate, select and involve archers in matches.هدف از این پژوهش پیش بینی عملکرد کمانداران ماهر براساس عوامل روانشناختی انگیختگی، فعال سازی، اضطراب، انگیزش و ویژگی های شخصیتی بر مبنای بُعد شخصیتی برونگرایی / درونگرایی است. طی یک مطالعه همبستگی از نوع پیش بینی، از بین جامعة آماری کمانداران عضو تیم ملی و افراد دعوت شده به این تیم، 34 نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند. مقدار انگیختگی با اندازه گیری سطح هدایت الکتریکی پوست تعیین شد و برای سنجش اضطراب صفتی از آزمون اضطراب رقابتی ورزشی ، برای سنجش اضطراب حالتی از سیاهه اضطراب حالتی رقابتی (نسخه دوم) ، برای اندازه گیری انگیزش از مقیاس انگیزش ورزشی و برای سنجش بُعد شخصیتی برونگرایی/ درونگرایی، پرسشنامه شخصیتی آیزنک مورد استفاده قرار گرفت. آزمون همبستگی پیرسون برای تعیین میزان همبستگی و مدل رگرسیون خطی چندگانه برای پیش بینی عملکرد آزمودنی ها استفاده شد. نتایج نشان داد که بین عملکرد کمانداران و انگیختگی، فعال سازی، انگیزش (درونی و بیرونی) و بُعد شخصیتی برونگرایی / درونگرایی ضریب همبستگی مثبت معنی داری وجود دارد. اما هیچ یک از متغیرهای اضطراب (صفتی، شناختی و بدنی) با عملکرد، ضریب همبستگی معنی داری نداشتند و در نتیجه، پیش بینی کنندة عملکرد این ورزشکاران نبودند. متغیرهای انگیختگی و فعال سازی با هم (05/0 P< و 418/79 =(31و2)F و 837/0 =R2 ، انگیزش درونی (05/0 P< و 826/1031 = (30و1)F و 972/0 = R2) و برونگرایی / درونگرایی (05/0 P< و 199/330=(33و1)F و 909/0 = R2) به طور معنی داری، توانایی پیش بینی عملکرد کمانداران را داشتند. اما انگیزش بیرونی، پیش بینی کنندة عملکرد این ورزشکاران نبود. توصیه می شود مربیان در استعدادیابی، آموزش، انتخاب و شرکت دادن کمانداران در مسابقات، به متغیرهای مذکور توجه کافی داشته باشند.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28983_1812e5bf3e348aab606651deb73fdafd.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022The Effect of Motivational Self-Talk on Simple and Complex Motor Skills in Basketballاثرخودگفتاری انگیزشی بر اجرای مهارت های حرکتی ساده و پیچیده بسکتبال29442898410.22059/jmlm.2012.28984FAفاطمهرضاییمربی دانشگاه سمناناحمدفرخیاستادیار دانشگاه تهرانفضل الهباقرزادهدانشیار دانشگاه تهران0000000257300165Journal Article19700101The aim of this study was to determine the effect of motivational self-talk as one
of the psychological strategies. Motivational self-talk is a type of self-talk that
appears to improve performance and control arousal level through increased drive
and effort and positive motivation in performance. This study tried to investigate
the effect of motivational self-talk on performance of simple and complex skills.
Using a quasi-experimental method, 42 physical education students (20-25 years
old who had passed basketball 1 and 2 units) were selected to participate in this
study. Then, they were randomly divided into two equal groups (experimental and
control) and completed a 15-minute warm-up and task practice. Firstly, the
subjects performed a pre-test (without self-talk) including basketball passing test
(AAHPERD, 1996) as simple skill and basketball passing test (AAHPERD, 1984)
as complex skill. Then, the participants performed a post-test using self-talk with
the above tests. Statistical analysis was performed using independent t test and
paired sample t test by SPSS 11.5 at ??0.05. The results showed no significant
difference between experimental and control groups in pre-test in the performance
of simple (P=0.703) and complex (P=0.512) skills so both group were at the same
level of performance. Motivational self-talk improved the simple skill in the
experimental group (P=0.001). A significant difference (in favour of experimental
group) was observed in the improvement of the simple skill in the post-test of both
groups (P=0.004). Also, motivational self-talk improved the performance of
complex skill in the experimental group (P=0.001). A significant difference (in
favour of experimental group) was observed in the improvement of the complex
skill in the post-test of both groups (P=0.048). The mean difference in the simple
task (? x =0.94) and in the complex task (? x =0.48) between the two groups showed that
the mean difference of simple skill was higher than the complex skill. Generally,
the results showed that motivational self-talk improve the performance of both
skills while it influenced simple skill more than complex skill.هدف از این تحقیق، تعیین اثر یکی از راهبردهای روانشناختی با عنوان خودگفتاری انگیزشی بود. خودگفتاری انگیزشی نوعی خودگفتاری است که به نظر می رسد از طریق تلاش و صرف انرژی بیشتر و با ایجاد انگیزش مثبت در اجرا موجب تسهیل در کار و کنترل سطح انگیختگی می شود. البته در این پژوهش اثر این راهبرد بر اجرای مهارت ساده و پیچیده بررسی شده است. به همین منظور از 42 دانشجوی تربیت بدنی در دامنه سنی 20 تا 25 سال که واحد بسکتبال 1 و 2 را گذرانده اند، استفاده شد. نمونه حاضر به شکل تصادفی ساده دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند، پس از 15 دقیقه گرم کردن عمومی بدن و تمرین تکالیف ابتدا یک پیش آزمون بدون مداخلة خودگفتاری، شامل آزمون پاس دادن توپ بسکتبال، ایفرد 1996 الف تحت تکلیف ساده و آزمون پاس دادن، ایفرد 1984 تحت تکلیف پیچیده، انجام گرفت. سپس یک پس آزمون شامل آزمون عنوان شده با مداخلة خودگفتاری از آنها به عمل آمد. در این پژوهش برای تعیین اختلاف درون گروهی و برون گروهی به ترتیب از آزمون های t همبسته و t مستقل از نرم افزار SPSS با نسخة 5/11 در سطح معنی داری آلفای 05/0 استفاده شد. نتایج به دست آمده با استفاده از آزمون t مستقل نشان داد که تفاوت معنی داری بین گروه های کنترل و تجربی در اجرای مهارت ساده (703/0= P) و پیچیده (512/0=P) در مرحلة پیش آزمون وجود نداشت. در نتیجه هر دو گروه از نظر عملکرد در یک سطح هستند. همچنین خودگفتاری انگیزشی موجب افزایش بهبود در اجرای مهارت ساده در گروه تجربی شد (01/0=P)؛ اختلاف معنی دار به نفع گروه تجربی به لحاظ بهبود مهارت ساده در پس آزمون دو گروه مشاهده شد (004/0=P)؛ خودگفتاری انگیزشی موجب افزایش بهبود در اجرای مهارت پیچیده در گروه تجربی شد (001/0=P)؛ اختلاف معنی دار به نفع گروه تجربی به لحاظ بهبود مهارت پیچیده در پس آزمون دو گروه مشاهده شد (048/0=P). با توجه به اختلاف میانگین در مهارت ساده بین گروه انگیزشی و کنترل (94/0=? ) و اختلاف میانگین در مهارت پیچیده بین این دو گروه (48/0 =? )، مشخص شد که اختلاف میانگین در مهارت ساده بیشتر از مهارت پیچیده بوده است. به طور کلی نتایج تحقیق نشان داد خودگفتاری انگیزشی بر بهبود اجرای تکالیف مؤثر بوده و اثر آن بر مهارت ساده بیشتر بوده است.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28984_351133899a9425ffaeefba40e3093651.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022Effect of a Selected Physical Activity Program on the Development of Motor Skills in Attention Deficit /Hyperactivity Disorder (ADHD) and Autism (HFA) Childrenبررسی تأثیر یک برنامه فعالیت های بدنی منتخب بر رشد مهارت های حرکتی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی (ADHD) و کودکان اوتیسم (HFA)45602898510.22059/jmlm.2012.28985FAسعیدکوثریکارشناس ارشد دانشگاه تهرانفاطمهکیهانیکارشناس ارشد دانشگاه تهرانرسولحمایت طلبدانشیار دانشگاه تهرانالههعرب عامریاستادیار دانشگاه تهران0000-0001-5948-7288Journal Article19700101The aim of this study was to investigate the effect of a selected physical activity
program on the development of motor skills in children with attention deficit /
hyperactivity disorder (ADHD) and high functioning autism (HFA). In this semiexperimental
research, 20 children (8.8+0.7 years old) with HFA and 10 children
(7.9+1.4 years old) with ADHD based on pretest scores were randomly selected.
Bruininks – Oseretsky test of motor proficiency (BOTMP) for children with ADHD
and test of gross motor developmental – 2 for children with HFA were used.
Selected motor program (SPARK motor program) which included motor
strengthening activities, games and sports for children was performed 18 sessions
for ADHD children and 12 sessions for HFA children. K-S test to determine the
normality of data distribution and statistical t tests, Levene test and covariate
analysis were used to compare the means. The results showed the selected program
made significant changes in most variables in ADHD and HFA children in
experiment group but not in control group. According to the results of this
research, it is suggested that the selected physical activity program (SPARK) can
improve motor skills in children with ADHD and HFA.هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر یک برنامة فعالیت های بدنی منتخب بر رشد مهارت های حرکتی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی و کودکان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا می باشد. در این مطالعة نیمه تجربی تعداد 20 کودک (7/0 ± 8/8 سال) مبتلا به اختلال HFA و 10 کودک (4/1 ± 9/7) مبتلا به اختلال ADHD از بین جوامع مورد نظر به صورت کاملاً تصادفی و براساس پیش آزمون انتخاب شدند. مجموعة آزمون تبحر حرکتی برونینکس – اوزرتسکی برای کودکان ADHD و آزمون رشد حرکتی درشت – ویرایش دوم برای کودکان HFA مورد استفاده قرار گرفت. برنامة حرکتی منتخب (برنامة حرکتی اسپارک) که شامل فعالیت های تقویتی، بازی و ورزش برای کودکان است، به مدت 18 جلسه برای کودکان ADHD و 12 جلسه برای کودکان ADHD اجرا شد. آزمون K-S جهت تعیین نرمال بودن توزیع داده ها و آزمون های t همبسته و t مستقل و آزمون لوین و تحلیل کوواریانس جهت مقایسه میانگین ها استفاده گردید. در کودکان ADHD و HFA تمرین برنامة حرکتی منتخب در گروه تجربی تغییرات معناداری در اکثر متغیرها ایجاد کرد ولی در مورد گروه کنترل اینگونه نبود. باتوجه به نتایج می توان ادعا کرد برنامة فعالیت بدنی منتخب (SPARK) مورد استفاده احتمالاً می تواند باعث بهبود مهارت های حرکتی در کودکان مبتلا به ADHD و HFA شود.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28985_cc2af0f4c9d50c89d89fd0d368fa3f69.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022The Effect of Cognitive Styles on Accuracy: the Role of Working Memoryتأثیر سبک های شناختی بردقت : نقش حافظة کاری61782898610.22059/jmlm.2012.28986FAاحمدقطبی ورزنهمربی دانشگاه شهید چمران اهوازمهدیضرغامیدانشیار دانشگاه شهید چمران اهوازاسماعیلصائمیمربی دانشگاه شهید چمران اهوازفرزادملکیمربی دانشگاه شهید چمران اهوازJournal Article19700101The present study aimed to examine throwing accuracy and spatial and digit
working memory of field dependent-independent participants. The group embedded
figure test (GEFT) was distributed among 320 male students and based on the
GEFT scores, 45 participants were randomly divided into field dependent, field
independent and control group (15 participants/each group). The study included
two tasks (dart throwing and spatial and digit working memory). In dart throwing
task, participants threw 10 darts in pre-test stage. In acquisition stage, participants
threw 60 darts in 6 blocks of 10 trials. The retention test included a block of 10
trials which was performed 24 hours after the acquisition stage. The spatial and
digit working memory test was performed individually with Cambridge brain
science software. Data were analyzed with 2-way analysis of variance with
repeated measures, one-way ANOVA test, Tukey post hoc test and Pearson
correlation coefficient. The results indicated that field independent participants
performed better in both tests of dart throwing and working memory than field
dependent participants. The findings indicated that higher scores of the GEFT task
demonstrated higher visuospatial ability (as a component of working memory) in
field independent participants which may cause a better performance in spatial
and digit working memory and dart throwing task.پژوهش حاضر به منظور بررسی دقت پرتاب شرکت کنندگان مستقل از زمینه و وابسته به زمینه و همچنین بررسی حافظة کاری عددی و فضایی آنها اجرا شد. در این راستا آزمون گروهی تصاویر پنهان شده (GEFT) بین 320 دانشجوی پسر توزیع شد و در نهایت براساس نمره های به دست آمده از آزمون، 45 نفر به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری وابسته به زمینه، بی طرف و مستقل از زمینه قرار گرفتند. مطالعه شامل دو تکلیف (پرتاب دارت و آزمون حافظة کاری عددی و فضایی) بود. در تکلیف پرتاب دارت، شرکت کنندگان در مرحلة پیش آزمون 10 دارت پرتاب کردند. در مرحلة اکتساب شرکت کنندگان در 6 بلوک 10 کوششی تکلیف پرتاب دارت را انجام دادند. آزمون یادداری شامل یک بلوک 10 کوششی بود که 24 ساعت بعد از مرحلة اکتساب انجام گرفت. آزمون حافظة کاری عددی و فضایی به صورت انفرادی و با استفاده از نرم افزار علوم ذهنی کمبریج اجرا شد. داده ها به کمک روش های آماری تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه گیری مکرر، تحلیل واریانس یکطرفه، آزمون تعقیبی توکی و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. نتایج نشان داد که شرکت کنندگان مستقل از زمینه در هر دو آزمون پرتاب دارت و حافظة کاری عملکرد بهتری داشتند. یافته های این پژوهش نشان داد که نمره های بالاتر در آزمون گروهی تصاویر پنهان شدة GEFT نشان دهندة توانایی فضایی- دیداری بهتر افراد مستقل از زمینه است، که این توانایی ممکن است موجب عملکرد بهتر این افراد در آزمون حافظه کاری عددی و فضایی و تکلیف پرتاب دارت باشد.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28986_842a843636e60efeba33dd89c0853946.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022A Survey of Age and Sex Differences in Anthropometric Dimension and Motor Performance Due to Strength in Preschool Childrenبررسی میزان تفاوت های سنی و جنسی کودکان پیش دبستانی در ابعاد پیکرسنجی و عملکرد حرکتی ناشی از قدرت79952898710.22059/jmlm.2012.28987FAربابهرستمیاستادیار دانشگاه شیرازغلام حسینناظم زادگاناستادیار دانشگاه شیرازسوسنجباریاستادیار دانشگاه شیرازJournal Article19700101Psychological and educational findings show that preschool years play a very
important role in educating and developing children. One of the dimensions of
development is motor development. The survey of motor performance with respect
to anthropometric characteristic is of utmost importance. Thus, the aim of this
study was to survey the relationship between dimensional anthropometric
characteristic and motor performance and to determine the difference in motor
performance in all preschool children from Shiraz city (157 boys and girls aged
between 3 and 6). The method of this research was analytical descriptive.
Demographic information form, (AC) recording sheet and motor performance test
were used to collect data. One-way ANOVA, Pearson correlation coefficient and t
test were used to analyze the data. The results showed significant differences
between girls and boys in vertical jump (F=25.47, df=2, P?0.000) and horizontal
jump (F=14.15, df=2, P?0.000). 5-year-old subjects were stronger in vertical jump
and 4-year-old subjects in horizontal jump. Also, boys were better in vertical jump
(t=1.70, df=155, P?0.008) and ball throwing (t=1.98, df=155, P?0.030). In
investigation of the relationship between dimensional AC and motor performance,
weight and length dimension showed the highest relationship. The results showed
the gradual increment of muscular strength parallel with age. Gender difference
observed in some variables necessitates more research. It is suggested that other
samples and tools be used in anthropometric characteristics.براساس یافته های روانشناسی و علوم تربیتی، سال های پیش از دبستان در رشد و تربیت کودکان نقش اساسی و تعیین کننده ای دارد. یکی از ابعاد رشد در این سال ها رشد حرکتی است. بررسی عملکرد حرکتی با توجه به ابعاد پیکرسنجی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. ازاین رو تحقیق حاضر، از طرفی با هدف بررسی ارتباط ویژگی های پیکرسنجی با عملکرد حرکتی، و از طرف دیگر به منظور تعیین اختلاف عملکرد حرکتی در کلیة کودکان پیش دبستانی شهر شیراز، بر روی 157 دختر و پسر 3 تا 6 ساله اجرا شد. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی مقطعی بود. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم اطلاعات دموگرافیک، برگة ثبت ویژگی های پیکرسنجی و آزمون عملکرد حرکتی بود. از روش های آماری تحلیل واریانس یکطرفه، ضریب همبستگی گشتاوری پیرسون و تی مستقل برای تحلیل استفاده گردید. نتایج در بررسی گروه های سنی، تفاوت معناداری را در پرش عمودی با 47/25 =F و 2 = df و 000/0 ?P و در پرش افقی با 15/14 = F و 2= df و 000/0? P نشان داد. در پرش عمودی برتری با گروه سنی 5 ساله ها و در پرش افقی برتری با گروه سنی 4 ساله ها بود. همچنین در بررسی تأثیر جنسیت، در پرش عمودی (70/1 = t و 155=df و 008/0 ?P و پرتاب توپ 98/1 =t و 155 = df و 030/0 P? برتری با پسران بود. در نهایت در بررسی ارتباط ابعاد پیکرسنجی با عملکرد حرکتی، وزن و ابعاد طولی بیشترین همبستگی را نشان دادند. نتایج این تحقیق نشان دهندة افزایش تدریجی قدرت عضلانی متناسب با افزایش سن است. به دست آمدن تفاوت جنسیتی در برخی از عامل های مورد بررسی، ضرورت مطالعات بعدی را بارز می سازد. بر اساس یافته های این پژوهش، پیشنهاد می شود که در تحقیقات آینده از نمونه ها و ابزارهای دیگری در پیکرسنجی به منظور مقایسه استفاده شود.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28987_7d1f9cce35e51243660dba56f34d7704.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022The Effect of Two Karate Techniques on the Reduction of Stereotypic Behaviours in Three Boys with Autism (Single Subject Design)تأثیر تمرین دو تکنیک کاراته بر کاهش رفتارهای قالبی سه پسر در خود فرورفتة نهایی، پژوهش مورد منفرد971222898810.22059/jmlm.2012.28988FAفاطمهبهرامیکارشناس ارشد دانشگاه اصفهاناحمدرضاموحدیاستادیار دانشگاه اصفهان0000-0002-2313-4752سیدمحمدمرندیدانشیار دانشگاه اصفهاناحمدعابدیاستادیار دانشگاه اصفهانJournal Article19700101The aim of the present investigation was to determine the effect of two karate
techniques on the reduction in stereotypic behaviours in three 5-year-old boys with
autistic disorders. The study included three boys with autistic disorders. A singlesubject
method with A-B-A design was used. Participants of the present study were
required to exercise two karate techniques (Zuki and Mae-Geri) for 12 weeks.
Changes in the severity of stereotypic behaviours were assessed by Gilliam Autism
Rating Scale (second edition) during intervention process and during one month
after intervention with one-week intervals. Results showed that with respect to
descriptive statistics and visual analytics, the karate techniques had an effect on all
three participants (PND=100% for first and third participants, PND=50% for the
second participant) and this reduction was maintained one month after the end of
the intervention. The findings of the present study indicated that teaching karate
techniques to autistic children dramatically decreased their stereotypic behaviours.هدف اصلی از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تمرین دو تکنیک کاراته بر کاهش رفتارهای قالبی سه پسر 5 سالة درخودفرورفته است. شرکت کنندگان شامل سه پسر 5 سالة مبتلا به اختلال در خودفرورفتگی بودند. در این پژوهش از روش پژوهشی مورد منفرد با طرح A-B-A استفاده شد. شرکت کنندگان پژوهش حاضر دو تکنیک کاراته (زوکی و مای گری) را به مدت 12 هفته تمرین کردند. مقدار تغییر در شدت بروز رفتارهای قالبی در طول فرایند مداخله و همچنین در طول یک ماه پس از پایان مداخله در توالی های یک هفته ای از طریق مقیاس رتبه بندی در خودفرورفتگی گیلیام – ویرایش دوم اندازه گیری شد. یافته ها نشان داد که مطابق با تحلیل دیداری نمودار داده ها بر اساس شاخص های آمار توصیفی و تحلیل دیداری، مداخلة مورد نظر در مورد هر سه شرکت کننده اثربخش بوده است (با PND100 درصد برای شرکت کنندگان اول و سوم و 50 درصد برای شرکت کنندة دوم) و این کاهش بعد از یک ماه از پایان مداخلة پایدار باقی ماند. نتایج پژوهش حاضر مشخص ساخت که آموزش تکنیک های کاراته به کودکان درخودفرورفته رفتارهای قالبی آنها را به طور پایداری کاهش می دهد.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28988_ebc1d734cb38f7d1c99bbe8e7daacd24.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022The Interactional Effect of Modeling (Skilled and Self-Model) and Feedback on Performance and Learning of Dart
Throwing Skillاثر تعاملی الگودهی (الگوی ماهر و الگوی از خود) و نوع بازخورد بر اجرا و یادگیری مهارت پرتاب دارت1231422898910.22059/jmlm.2012.28989FAابوالفضلشایانکارشناس ارشد دانشگاه تهرانداودحومنیاناستادیار دانشگاه تهرانحسینعابدینی پاریزیکارشناس ارشد دانشگاه تهرانجمالفاضل کلخوراناستادیار دانشگاه تهرانJournal Article19700101The aim of this study was to determine the interactional effects of various video
shows (skilled and self-model) and feedback type on performance and learning of
dart throwing skill. 90 volunteers were randomly divided into 6 groups including
self-control, experimenter control and yoked feedback that received either skilled
model or self-model. Three groups who watched the skilled model observed dart
throwing by a member of dart national team at first and at rest intervals whereas
self-model groups watched their own performance as a recorded movie. Selfcontrol
groups requested feedback from the examiner during their performance.
Yoked groups received feedback in those attempts on which self-control groups
requested feedback and experimenter-control groups received feedback by
examiner. Subjects trained for six days and then participated in the retention (after
48 hours) and transfer (immediately after retention) tests. The method of the study
was semi-experimental and data were analyzed using analysis of variance with
repeated measures, two-way analysis of variance and Bonferroni and Tukey post
hoc tests. Results showed that all six groups improved from pretest to acquisition,
retention and transfer. Regardless of the role of feedback, there was no difference
between skilled and self-model in any stages. Experimenter control feedback had
more efficiency than other feedbacks in the acquisition while self-control feedback
was better in retention and transfer. Furthermore, results showed that those
subjects who received self-control feedback had more learning when they observed
self-model. The main reason why self-model-self-control feedback group was better
than other groups could be the effect of motivational processes resulted from this
interaction and more coordination of this feedback with subjects’ demands.هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تعاملی شیوه های مختلف نمایش ویدیوئی و نوع بازخورد بر اجرا و یادگیری مهارت پرتاب دارت بود. 90 آزمودنی به صورت تصادفی در 6 گروه بازخورد خودکنترل، آزمونگر کنترل و جفت شده قرار گرفتند که یکی از دو الگوی ماهر یا الگوی از خود را دریافت می کردند. سه گروهی که الگوی ماهر را مشاهده کردند، ابتدا و در فاصله های استراحت، اجرای پرتاب یکی از اعضای تیم ملی پرتاب دارت را ملاحظه کردند، درحالی که گروه های مشاهدة الگوی از خود، اجرای خود را مشاهده کردند. گروه های خودکنترل، در حین اجرا از آزمونگر درخواست بازخورد می کردند، گروه های جفت شده، در کوشش هایی که گروه خودکنترل در خواست بازخورد کرده بودند، بازخورد دریافت می کردند و گروه های آزمونگر کنترل به صلاحدید آزمونگر بازخورد می گرفتند. تمرین طی 6 روز انجام گرفت و آزمون یادداری و انتقال، 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین برگزار شد. روش تحقیق نیمه تجربی بود و برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر، تحلیل واریانس دوطرفه و آزمون های تعقیبی توکی و بونفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد پیشرفت از مرحلة پیش آزمون به مراحل اکتساب، یادداری و انتقال در هر شش گروه رخ داده است. فارغ از نقش بازخورد، تفاوتی بین الگوی ماهر و الگوی از خود در هیچ یک از مراحل وجود نداشت. از طرفی بازخورد آزمونگر کنترل در اکتساب سودمندی بیشتر از دو نوع بازخورد دیگر داشت، ولی در یادداری و انتقال بازخورد خود کنترل بهتر بود. تحلیل بیشتر نتایج نشان داد افرادی که بازخوردی خودکنترل دریافت کردند، زمانی که الگوی از خود را مشاهده کرده بودند، یادگیری بیشتری در آنها نسبت به گروه های دیگر رخ داد. برتری گروه الگوی از خود – بازخورد خودکنترل را می توان به تأثیر فرایندهای انگیزشی حاصل از این تعامل و نیز همخوانی بیشتر این نوع بازخورد با نیاز آزمودنی ها نسبت داد.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28989_d2e77a46b99c198bcaf8aec2a14fa974.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084220121022The Effect of Observing Animated Model and Static Images and Combined Model on Motor Learning of Handstand Balance Skillتأثیر مشاهدة مدل انیمیشنی، تصاویر ثابت و مدل ترکیبی بر یادگیری حرکتی مهارت بالانس دو پایه1431562899010.22059/jmlm.2012.28990FAاکبرقوامیکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهفاطمه ساداتحسینیاستادیار دانشگاه ارومیهحسنمحمدزادهدانشیار دانشگاه ارومیهبهنامملکیکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهحسینبرهانیکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهJournal Article19700101The aim of this research was to investigate the effect of observing animated
model, static images and combined model on motor learning of handstand balance
skill. 45 subjects (mean age 8.03±1.7 yr) were randomly divided into three experimental
groups: observation of animated model, static images, combined model. Subjects
trained handstand balance skill for three weeks (three sessions per week). Pretest,
acquisition test and retention test was performed for three groups. Subjects' scores
were obtained by calculating mean scores of three gymnastic referees based on
specific norm of Gymnastics Federation. The results of two-way ANOVA with
repeated measures showed significant effects of the three methods on motor
learning of handstand balance skill (pv=0.001). Also, the results showed no
significant difference between the combined model and animation model groups
(pv=0.156). Finally, both combined model and animation model groups were
better than static images group (pv=0.001). As a whole, results suggest that
observation of animation is a useful modeling method of learning handstand
balance skill in childhood. It is also suggested that static images be used along
with the animations as a supplement.هدف این پژوهش، بررسی تأثیر مشاهدة مدل انیمیشنی، تصاویر ثابت و مدل ترکیبی بر یادگیری حرکتی مهارت بالانس دو پایه است. 45 آزمودنی با میانگین سنی7/1±03/8 به طور تصادفی در سه گروه تجربی مشاهدة مدل انیمیشنی، تصاویر ثابت و مدل ترکیبی قرار گرفتند. آزمودنیها مهارت بالانس دو پایه را به مدت سه هفته (هر هفته سه جلسه) تمرین کردند. پیش آزمون، آزمون اکتساب و آزمون یادداری از سه گروه به عمل آمد. امتیازات آزمودنیها از طریق محاسبة میانگین امتیازات سه داور براساس هنجار تعیین شدة فدراسیون ژیمناستیک صورت گرفت. نتایج تحلیل واریانس دو طرفه در اندازه های تکراری نشان داد مشاهدة مدل انیمیشنی، تصاویر ثابت و ترکیبی بر یادگیری حرکتی مهارت بالانس دو پایه تاثیر معنیداری دارد (001/0 pv =). همچنین نتایج نشان داد اختلاف معنیداری بین گروه های مدل انیمیشن و مدل ترکیبی وجود ندارد (156/0 pv =). در نهایت هر دو گروه مدل انیمیشن و مدل ترکیبی، عملکرد بهتری نسبت به گروه تصاویر ثابت داشتند (001/0 pv =). در کل نتایج نشان میدهد مشاهدة انیمیشن روش الگودهی مناسب برای یادگیری مهارت بالانس دوپایه در سنین کودکی است. همچنین پیشنهاد میشود، از تصاویر ثابت به عنوان مکمل همراه با انیمیشن استفاده شود.https://jmlm.ut.ac.ir/article_28990_f1c22140eae0957443693befb9e63020.pdf