دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Relationship of Failure or Success with Self-Efficacy Expectations of Young Men in Shooting Taskرابطة شکست یا موفقیت با انتظارات خودکارامدی مردان جوان درتکلیف تیراندازی5182507210.22059/jmlm.2012.25072FAحسنمحمدزاده جهتلودانشگاه ارومیه.دانشیار تربیت بدنی0000-0002-6060-7479مانداناحیدریکارشناس ارشد دانشگاه پیام نورJournal Article19700101The aim of this study was to determine the probable relationship of failure and success with self-efficacy expectations in learning shooting skill. The subjects were 63 physical education students of Urmia University who were assigned to two experimental and one control group. The subjects received training in air-rifle shooting for one day and practiced it for three days. At the end of each practice session, the first experimental group received verbal feedback regarding their successful performance (high score and low error). The second experimental group received verbal feedback regarding their failure (low score and high error). The control group did not receive any feedback. At the end of final training session and after 48 hours of detraining, the subjects performed the criteria task as performance and retention tests. During the retention phase (before they performed criteria task), the subjects filled out self-efficacy questionnaire of Bandura and Adams (1997). The questionnaire included one open-ended question on the main reason for the subjects’ performance and five other questions on predicting their performance in retention test. Data were analyzed by analysis of variance (ANOVA) test to determine the differences resulted from research variables. Pearson correlation coefficient test was used to determine significant relationships of predicted and the real performance (?=0.05). The findings showed that the control and the failed groups had weaker performance than the successful group. Further analysis indicated that the level and the power of the perceived self-efficacy were significant and higher among the members of the successful group compared to the failed and the control group. In addition, the relationship between predicted performance and the real performance was significant only in the successful group. The findings supported Bandura’s theory regarding the effects of successful experiences on improving self-efficacy.هدف این پژوهش، تعیین ارتباط احتمالی شکست و موفقیت و انتظارات خودکارامدی در یادگیری مهارت تیراندازی بود. آزمودنی ها 63 دانشجوی تربیت بدنی دانشگاه ارومیه بودند که در دو گروه تجربی و یک گروه کنترل سازماندهی شدند. آزمودنی ها در برنامة آموزش تیراندازی با تفنگ بادی به مدت یک روز و سپس به مدت سه روز در تمرینات شرکت کردند. در پایان هریک از جلسات تمرین، گروه تجربی اول بازخورد کلامی حاکی از عملکرد موفقیت آمیز (امتیاز بالا، خطای کم) دریافت کردند. گروه دوم بازخورد کلامی مبنی بر عملکرد ضعیف (امتیاز کم، خطای زیاد) دریافت کردند. گروه کنترل بازخوردی دریافت نکرد. در پایان دورة تمرین و نیز پس از 48 ساعت بی تمرینی کلیة آزمودنی ها تکلیف معیار شامل یک نیم فرم تیراندازی را به عنوان آزمون عملکرد و یادداری اجرا کردند. قبل از انجام تکلیف معیار در مرحلة یادداری آزمودنی ها پرسشنامة خودکارامدی باندورا و آدامز را شامل یک سؤال پاسخ آزاد دربارة علت اصلی عملکرد و نیز پنج سؤال دیگر در مورد پیش بینی سطح اجرای آتی خود در آزمون یادداری پاسخ دادند. داده های آزمون یادداری به منظور بررسی تفاوت های احتمالی ناشی از متغیرهای تحقیق با استفاده از آزمون واریانس یک متغیره و آزمون ضریب همبستگی پیرسون برای تعیین ارتباط معنادار بین اجرای تخمینی و واقعی (در سطح آلفای 05/0) تحلیل شد. نتایج نشان داد گروه شکست و گروه کنترل عملکرد ضعیف تری نسبت به گروه موفقیت داشتند. همچنین عوامل سطح و قدرت خودکارامدی ادراک شده در پرسشنامة خودکارامدی اعضای گروه موفقیت بالاتر از گروه کنترل و شکست و از نظر آماری معنادار بود. در نهایت ارتباط اجرای پیش بینی شده و اجرای واقعی فقط در گروه موفقیت معنادار بود. یافته ها از نظریة باندورا در زمینة آثار تجارب موفقیت آمیز بر ارتقای خودکارامدی حمایت میکند.https://jmlm.ut.ac.ir/article_25072_4e2df0a6c49624fc1b5dd287e45e4bc9.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822Dependence of Learning a Real Sport Skill on Training Place, Examining the Specificity of Practice Hypothesisوابستگی یادگیری یک مهارت ورزشی واقعی به مکان تمرین، آزمایش فرضیة ویژگی تمرین رفتار حرکتی19352507310.22059/jmlm.2012.25073FAفاطمهبهرامیکارشناس ارشد دانشگاه اصفهاناحمدرضاموحدیاستادیار دانشگاه اصفهانعفیفهسیلانیکارشناس دانشگاه آزاد اسلامی نجف آبادJournal Article19700101The aim of the present study was to examine the hypothesis of the specificity of practice regarding training place (to determine whether learning a sport skill was specific to the training place). Participants were 30 adolescent female students (mean age 11.50±1.50 years) who performed 10 sessions of learning perceptive-motor skill of Kata in Karate. After they finished Kata sessions, retention test was performed in the training place and transfer test in a different place and Kata scores were measured. To analyze the data, independent t test was used. Results showed that the subjects achieved their peak performance in the training place while their performance deteriorated significantly in the different place. It seems that the performance of the task was related to the place of training. The findings of this study provided evidence to support the specificity of practice hypothesis.هدف از پژوهش حاضر، آزمایش فرضیة ویژگی تمرین رفتار حرکتی از طریق متغیر مکان به عنوان یک متغیر زمینه ای جدید است. شرکت کنندگان، 30 دانش آموز دختر نوجوان با میانگین سنی 50/1 ± 50/11 سال بودند که به مدت ده جلسه تحت آموزش مهارت ادراکی – حرکتی کاتا توسط مربی کاتا قرار گرفتند. پس از اتمام دورة آموزشی، آزمون یادداری در مکان اکتساب و سپس آزمون انتقال در مکانی متفاوت از مکان تمرین برگزار و نمره های اجرای کاتا اندازه گیری شد. برای تحلیل اطلاعات از آزمون آماری t همبسته استفاده شد. نتایج نشان داد که شرکت کنندگان اجرای بهینة خود را در مکان تمرین نشان دادند. درحالی که با تغییر مکان تمرین افت معناداری در اجرا داشتند. براساس نتایج حاصل، به نظر می رسد اجرای تکلیف با مکان تمرین مرتبط است. یافته های این تحقیق شواهدی را در جهت حمایت از فرضیة ویژگی تمرین فراهم کرد.https://jmlm.ut.ac.ir/article_25073_afe3cefa119a6d1ec8b9fafc520dea28.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Relationship between Sport Orientation and Sport Anxiety in Athletes Participating in 10th Student Sport Olympiadارتباط جهت گیری ورزشی و اضطراب رقابتی در ورزشکاران شرکت کننده در دهمین المپیاد ورزشی دانشجویی37552507410.22059/jmlm.2012.25074FAاکبرجمشیدیمربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشتالههعرب عامریاستادیار دانشگاه تهران0000-0001-5948-7288نرجسعلیزادهکارشناس ارشد دانشگاه تهرانافشینسلمانیانمربی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهمیرزادJournal Article19700101The aim of this study was to investigate the relationship between sport orientation and competitive anxiety in male and female athletes of team and individual sports who participated in 10th student sport Olympiad (1389). The present study was descriptive and correlation method was used. For this purpose, 688 subjects (337 females and 351 males) were selected as the sample by simple random sampling method. All subjects in the sport camp filled out Gill sport orientation and a few hours before the competition, they filled out Martin’s competitive anxiety questionnaire. The collected data were analyzed by multivariate regression analysis, multivariate analysis of variance (ANOVA) and independent t test. The results showed that sport orientation could predict competitive anxiety. In fact, when competitiveness and goal orientation increased, competitive anxiety reduced while when win orientation increased, competitive anxiety increased as well. Female athletes were more anxious than males (P=0.001). Those subjects who were a member of individual sports had more competitive anxiety than team sports (P=0.004). Male athletes were more competitive and win oriented than female athletes while female athletes were more goal oriented than male athletes (P=0.002). However, there was no significant difference in sport orientation between team and individual sports (P>0.05).هدف از پژوهش حاضر، بررسی ارتباط جهت گیری ورزشی و اضطراب رقابتی در ورزشکاران زن و مرد رشته های ورزشی تیمی و انفرادی شرکت کننده در دهمین المپیاد ورزشی دانشگاه های سراسر کشور در سال 1389 است. تحقیق حاضر از نوع توصیفی و روش تحقیق همبستگی است. به این منظور، 688 نفر (351 مرد و 337 زن) با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده از بین دانشجویان شرکت کننده در این مسابقات انتخاب شدند. نخست کل آزمودنی های انتخاب شده، در اردوی آمادگی به منظور شرکت در این مسابقات، پرسشنامة جهت گیری ورزشی گیل را تکمیل کردند، سپس چند ساعت قبل از مسابقه به پرسشنامة اضطراب رقابتی مارتنز پاسخ دادند. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانة همزمان، آزمون آماری تحلیلی واریانس چند متغیره (ANOVA) و آزمون آماری تی مستقل (t.test) بررسی شد. نتایج نشان داد که جهت گیری ورزشی، اضطراب رقابتی را پیش بینی می کند. در واقع با افزایش رقابت طلبی و هدف گرایی، اضطراب رقابتی کاهش اما با افزایش تمایل به پیروزی، اضطراب رقابتی نیز افزایش یافت. همچنین مشاهده شد زنان ورزشکار نسبت به مردان ورزشکار مضطرب تر بودند (001/0=P). ضمن اینکه اضطراب رقابتی ورزشکاران رشته های انفرادی نسبت به ورزشکاران رشته های ورزشی تیمی بیشتر بود (004/0=P). در نهایت، نتایج نشان داد که مردان ورزشکار رقابت طلب تر بودند و تمایل به پیروزی بیشتری نسبت به زنان ورزشکار داشتند، درحالی که زنان ورزشکار هدف گراتر از مردان ورزشکار بودند (002/0=P)، اما بین جهت گیری ورزشی ورزشکاران
رشته های تیمی و انفرادی تفاوت معنی داری مشاهده نشد (05/0P>).https://jmlm.ut.ac.ir/article_25074_1e598b04405eb78cbc8e17816748a76a.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Comparison of Stress Coping Styles in Athletes and Non-Athletes with High and Low Self-Esteemمقایسة سبک های مقابله با استرس در ورزشکاران و غیرورزشکاران با سطح عزت نفس بالا و پایین57732507510.22059/jmlm.2012.25075FAمحمودشیخدانشیار دانشگاه تهران0000000257300165جوادافشاریدانشجوی دکترای دانشگاه تهرانJournal Article19700101The aim of this study was to investigate differences in stress coping styles between athletic and non-athletic students with high and low self-esteem. For this purpose, 465 students (118 females and 347 males, mean age 23.58+3.20 years) were selected by available sampling method. The questionnaire of coping styles (Dadsetan et al. 1384) and self-esteem (Rosenberg, 1987) were used to evaluate the variables of coping styles and self-esteem. The collected data were analyzed through descriptive statistics and MANOVA statistical models. The findings showed a significant difference in sport condition among coping styles. Also, a significant difference existed in self-esteem levels among coping styles. There was a significant interaction between sport condition and self-esteem in these coping styles. The findings showed that non-athletes with low self-esteem, non-athletes with high self-esteem, athletes with low self-esteem and athletes with high self-esteem respectively used lowest to highest level of active coping style. There was an interaction between physical activity level and self-esteem level in inflexible coping styles. Non-athletes used this coping style almost to the same extent. Athletes with high self-esteem and athletes with low self-esteem respectively used this coping style more than other groups.هدف از این تحقیق، بررسی تفاوت سبک های مقابله با استرس در دانشجویان ورزشکار و غیرورزشکار با سطح عزت نفس بالا و پایین بود. به این منظور، 465 دانشجو (18 زن و 347 مرد) با میانگین سنی 20/3 58/23 سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس با استفاده از پرسشنامه های سبک های مقابله (دادستان و همکاران، 1384) و عزت نفس (رونبرگ، 1987) متغیرهای سبک های مقابله و عزت نفس ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و مدل آماری تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین وضعیت ورزش در استفاده از سبک های مقابله وجود دارد. همچنین تفاوت معناداری بین سطوح عزت نفس در استفاده از سبک های مقابله مشاهده شد. به علاوه تعامل وضعیت ورزش و عزت نفس در استفاده از این سبک ها معنادار بود. کمترین تا بیشترین استفاده از سبک مقابلة فعال به ترتیب مربوط به غیرورزشکاران با عزت نفس پایین، غیرورزشکاران با عزت نفس بالا، ورزشکاران با عزت نفس پایین و ورزشکاران با عزت نفس بالا بود. سطح فعالیت بدنی و سطح عزت نفس افراد در سبک های مقابلة نامنعطف کنش متقابل دارد. غیرورزشکاران در استفاده از این سبک تفاوت زیادی ندارند، بیشترین استفاده از سبک نامنعطف به ترتیب به ورزشکاران با عزت نفس بالا و ورزشکاران با عزت نفس پایین مربوط است. یافته ها باتوجه به ارتباط متغیرهای مورد بررسی مورد بحث قرار گرفته استhttps://jmlm.ut.ac.ir/article_25075_90b3ff933ac5a3a65058625ff52b7b7a.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Effect of a Rhythmic Motor Program on Perceptual–Motor Abilities of Educable Mentally Retarded Childrenتأثیر یک برنامة حرکات ریتمیک بر توانایی های ادراکی – حرکتی کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر75922507610.22059/jmlm.2012.25076FAغلام علیقاسمی کهریزسنگیاستادیار دانشگاه اصفهانحمیدصالحیاستادیار دانشگاه اصفهانلیلاحیدریکارشناس ارشد دانشگاه اصفهانJournal Article19700101The aim of this study was to examine the effect of a rhythmic motor program on the perceptual – motor abilities (PMA) and the intelligence quotient (IQ) of educable mentally retarded (EMR) children. The sample consisted of 24 EMR girls (mean age = 11.98+1.43 years and IQ = 70.58+ 9.95). Then, they were matched and assigned to two groups of intervention and control according to their IQ and PMA performance. The intervention group received an 8–week rhythmic motor program three sessions per week, 40–45 minutes per session. The data collection included pretest and posttest of the PMA (Oseretsky scale) and intelligence (Raven’s test) for all subjects. The results showed that the intervention group significantly improved (P>0.05) their PMA after the rhythmic motor program compared with the control group. It was concluded that the PMA of mentally retarded children can be improved with the application of a well-designed rhythmic motor programهدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر برنامة حرکت ریتمیک بر توانایی های ادراکی – حرکتی و هوشبهر کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود. نمونة 24 دختر عقب ماندة ذهنی آموزش پذیر، با میانگین (± انحراف معیار) سن 1/43 ± 11/98 سال و ضریب هوشی 9/95 ± 70/58 بودند. نمونه براساس ضریب هوشی و عملکردشان در توانایی های ادراکی – حرکتی همتراز و در گروه های مداخله و کنترل جایگزین شدند. گروه مداخله در برنامة حرکات ریتمیک هشت هفته ای، سه جلسة 45 – 40 دقیقه ای در هفته، شرکت کردند. جمع آوری اطلاعات برای کل آزمودنی ها به شکل پیش آزمون / پس آزمون، از توانایی های ادراکی حرکتی (مقیاس اوزرتسکی) و هوش (آزمون ریون)، انجام گرفت. براساس نتایج، توانایی های ادراکی _حرکتی گروه مداخله پس از برنامة حرکات ریتمیک نسبت به گروه کنترل بهبود یافت (5P>). نتیجه اینکه با طراحی برنامة حرکات ریتمیک مناسب می توان توانایی های ادراکی _ حرکتی کودکان کم توان ذهنی را بهبود بخشیدhttps://jmlm.ut.ac.ir/article_25076_1f181d54c70a21d8e9d245a47ce0e8c9.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822Comparison of the Level of Physical Activity in Field Dependent and Field Independent Studentsمقایسه سطح فعالیت بدنی در دانش آموزان وابسته به زمینه و مستقل از زمینه931102507710.22059/jmlm.2012.25077FAعلی رضافرارکارشناس ارشد دانشگاه تهرانمصطفیخانیکارشناس ارشد دانشگاه تهرانعلی اکبرجابری مقدماستادیار دانشگاه تهراناحمدفرخیاستادیار دانشگاه تهرانکیمیاصدریکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهJournal Article19700101It is necessary to understand the effective factors in participation in physical activity in order to increase this activity in school students. The aim of the present study was to compare the level of physical activity between field dependent/ independent students in guidance schools of Kharame city of Fars province. At first 150 male students were randomly selected and after Frame and Rod test, 100 subjects were divided into two groups: field dependent group (mean age of 12.82±0.96 years, height 155.9±6.65 cm, weight 47.5±12.27 Kg) and field independent group (mean age of 13.32±0.89 years, height 158.1±8.61 cm, weight 51±15.74 Kg). Frame and Rod test was used to measure dependence and independence and Self-assessed Physical Activity Checklist was used to evaluate physical activity. Kolmogorov-Smirnov test was used to check the normality of the data. Independent t test was used for statistical analysis in SPSS Version 17 (?=0.05). There was a significant difference in duration of physical activity between students with field dependent/independent cognitive styles (p=0.000). There was a significant difference in duration of moderate to burst physical activity between students with field dependent/independent cognitive styles (p=0.018). There was a significant difference in MET scores between students with field dependent/independent cognitive styles (p=0.000). There was a significant difference in MET of moderate to burst physical activity between students with field dependent/independent cognitive styles (p=0.012). The results of this study showed that students with field independent cognitive styles had more physical activity and energy expenditure than field independent students. It was concluded that the field dependent students may have more motor impairments and this claim needs more studies to be approved. Moreover, since cognitive style, as one of the variables which are the result of the interaction between the environment and individual and can be changed and developed, can be interfered, it is suggested that cognitive styles of the students change and encourage them in physical activity and healthier life through educational strategies.به منظور افزایش سطوح فعالیتبدنی دانشآموزان مدارس، درک کاملی از فاکتورهای گوناگون مؤثر بر مشارکت در فعالیتهای بدنی ضروری است. هدف پژوهش حاضر بررسی سطوح فعالیت بدنی در بین دانش آموزان دارای سبکهای شناختی وابسته به زمینه و مستقل از زمینه مدارس راهنمایی شهرستان خرامه فارس بود. جهت اجرای این تحقیق ابتدا 150 نفر از دانش آموزان پسر مدارس راهنمایی شهرستان خرامه فارس به صورت تصادفی انتخاب شدند و پس از اجرای آزمون قاب و میله 100 نفر از آنان در دو گروه 50 نفری وابسته به زمینه (میانگین سن 96/0±82/12 سال، قد 65/6±9/155 سانتیمتر وزن 27/12±5/47 کیلوگرم) و مستقل از زمینه (میانگین سن 89/0±32/13 سال، قد 61/8±1/158 سانتیمتر وزن 74/15±51 کیلوگرم) طبقهبندی شدند. برای اندازهگیری وابستگی و استقلال از زمینه از آزمون قاب و میله و جهت سنجش فعالیت بدنی از چک لیست خودسنجی فعالیت بدنی استفاده شد. ابتدا نرمال بودن دادهها با استفاد از آزمون کولموگروف اسمیرنوف مورد تایید قرار گرفت و سپس از آزمون آماری تی مستقل برای تجزیه و تحلیل دادهها تحت نرمافزار Spss17 استفاده شد (05/0=?). بین مدت زمان فعالیت بدنی دانش آموزان دارای سبکهای شناختی وابسته به زمینه و مستقل از زمینه اختلاف معنیداری یافت شد(000/0=P). بین مدت زمان فعالیت بدنی متوسط تا شدید دانش آموزان دارای سبکهای شناختی وابسته به زمینه و مستقل از زمینه اختلاف معنیداری مشاهده گردید(018/0=P). بین نمره معادل سوخت و سازی فعالیت بدنی دانش آموزان دارای سبکهای شناختی وابسته به زمینه و مستقل از زمینه اختلاف معنیداری یافت شد(000/0=P). بین نمره معادل سوخت و سازی فعالیت بدنی فعالیت بدنی متوسط تا شدید دانش آموزان دارای سبکهای شناختی وابسته به زمینه و مستقل از زمینه اختلاف معنیداری یافت شد(012/0=P). نتایج این تحقیق نشان داد که دانش آموزان دارای سبک شناختی مستقل از زمینه نسبت به دانش آموزان وابسته به زمینه، فعالیت بدنی و هزینه انرژی بیشتری دارند. احتمال میرود فقر حرکتی در دانشآموزان وابسته به زمینه بیشتر باشد که برای اثبات این مورد به تحقیقات بیشتری نیاز است. به علاوه از آنجا که سبک شناختی می تواند به عنوان یکی از متغیرهایی که تا حدود زیادی حاصل تعامل فرد با محیط و قابل توسعه و تحول اند، مورد مداخله قرار گیرد، پیشنهاد می شود با استفاده از راهکارهای آموزشی، سبک شناختی دانش آموزان را تغییر داده و آنان را به سوی فعالیت های بدنی و آینده ای سالم تر سوق دهیم.https://jmlm.ut.ac.ir/article_25077_764aeb6e4a0482f7eafc900c10b82140.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Effect of Different Imagery Methods on Balance in Female Students of University of Tehranتاثیر مدل های مختلف تصویرسازی بر تعادل دانشجویان دختر دانشگاه تهران1111272507810.22059/jmlm.2012.25078FAShahzadTahmasebiاستادیار دانشگاه تهران0000-0002-0875-3993صنم بیگمقدس میرحیدریکارشناس ارشد دانشگاه تهرانJournal Article19700101The concept of imagery is to make an image of successful movement skill or a
relaxing image in mind with no body training and external experience. The aim of
the present study was to compare the effect of traditional and PETTLEP mental
imagery methods on static and dynamic balance. The statistical population
consisted of all female University of Tehran students who had general physical
education course (1) in the first educational semester in 1389-1390. 54
participants (Mean age 21.94±1.89 yrs) attended voluntary in this study. First, they
completed the Revised Movement Imagery Questionnaire (MIQ-R: Hall & Martin,
1997). Afterwards, pretest of static balance (Stork Balance Test) and dynamic
balance (Modified Bass Test of Dynamic Balance) were performed. Participants
were randomly assigned to three (n=18) groups (Physical training, Traditional
imagery and PETTLEP imagery) and trained for 12 weeks (20 min/week). Finally,
posttests of static and dynamic balance were performed under the same condition
as the pretest. Retention test was performed 24 hours later and transfer test 30
minutes after the retention test. One-way ANOVA test showed no significant
difference in static balance, dynamic balance and imagery ability scores in pretest
among groups (p>0.05). Although ANOVA with repeated measures illustrated that
although all three groups improved significantly in static and dynamic balance
(P<0.05), there were no significant differences in posttest among them (P>0.05).
Overall, results showed PETTLEP imagery was an effective method but not
sufficiently efficient in dynamic balance.تصویرسازی به مفهوم تجسم نمودن اجرای موفقیت آمیز یک مهارت حرکتی و یا تصویری آرامش بخش در ذهن بدون هیچگونه تمرین بدنی و تجربه خارجی است. هدف از انجام این تحقیق مقایسه اثر تمرین تصویرسازی به روش سنتی و تصویرسازی به روش PETTLEP بر تعادل ایستا و پویا بود. جامعة آماری تحقیق حاضر را دانشجویان دختر دانشگاه تهران که در نیمسال اول 90-89 واحد عمومی 1 را اخذ کردند تشکیل داد که از این میان 54 نفر از آنها (میانگین سنی 89/1± 94/21 سال) به صورت داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت داشتند.ابتدا آزمودنی ها پرسشنامه تجدید نظر شدة تصویرسازی حرکت هال و مارتین (1997) را پر کردند، سپس پیش آزمون تعادل ایستا (آزمون لک لک) و تعادل پویا (آزمون اصلاح شده بَس ) از آنها به عمل آمد. با مشاهدة توزیع طبیعی داده ها شرکت کنند گان بطور تصادفی به سه گروه همگن18 نفره (تمرین فیزیکی ، تصویرسازی سنتی و تصویرسازی PETTLEP) تقسیم شدند و تحت یک دوره تمرین به مدت 12هفته ( هر هفته 1 جلسة 20 دقیقه ای)، قرار گرفتند.در پایان دوره مداخله، پس آزمون تعادل ایستا و پویا شبیه به پیش آزمون انجام شد. سپس آزمون یادداری 24 ساعت بعد و آزمون انتقال مهارت ها 30 دقیقه پس از آزمون یادداری انجام شد. نتایج حاصل از تحلیل واریانس چند متغیری نشان داد تفاوت معنی داری بین گروه های مختلف در پیش آزمون تعادل ایستا و پویا و نمرات تصویر سازی وجود نداشت(P>0.05) . علاوه بر این، بر اساس نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری نشان داده شد با وجود این که اجرای هر سه گروه در آزمون تعادل ایستا و تعادل پویا روند پیشرفت را نشان داد(P<0.05) اما هیچ تفاوت معنی داری در پس آزمون بین گروه ها مشاهده نشد P>0.05)). به طور کلی نتایج تحقیق نشان داد که مدل تصویرسازی PETTLEP در اجرای تعادل ایستا موثر بود اما از از کارایی کافی در تعادل پویا برخوردار نبود.https://jmlm.ut.ac.ir/article_25078_2d976c6c27a384f80a66c6f3afbacdb0.pdfدانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهراننشریه رشد و یادگیری حرکتی9333-20084120120822The Relationship between Perfectionism, Stress and Burnout in Male and Female Swimming Coachesبررسی رابطة کمال گرایی، استرس و تحلیل رفتگی در بین مربیان شنای زن و مرد1291392507910.22059/jmlm.2012.25079FAحسنمحمدزاده جهتلودانشیار دانشگاه ارومیه0000-0002-6060-7479سمکوسیدابراهیمیکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهسعدیسامیکارشناس ارشد دانشگاه ارومیهJournal Article19700101The aim of this research was to investigate the relationship of perfectionism,
stress and burnout in male and female swimming coaches. For this purpose, 154
coaches (85 men with the mean age of 30.52±5.26 years and 7.69±4.96 years of
coaching experience and 69 females with the mean age of 28.82±5.16 years old
and 4.46±6.40 years of coaching experience) were selected. For data collection,
four questionnaires were used: Personal information, Hill et al. (2004)
perfectionism, Coudron stress and Burnout questionnaire of Maslach and Jackson
(1996). To analyze the data, descriptive statistics were used to design tables and
diagrams and distribution indicators like mean, median and mode were used. Also
inferential statistics were used at (P<0.05) to test the research hypotheses through
variance, Pearson correlation and t test, and also spss and excel software were
used for data analysis. The results showed a significant relationship between
perfectionism and stress in female and male coaches (P<0.05). There was a
significant relationship between perfectionism and burnout in female and male
coaches (P<0.05). Also, there was a significant relationship between stress and
burnout in male and female coaches (P<0.05). There was no difference between
male and female coaches in perfectionism and burnout while there was a
significant difference between male and female coaches in stress.هدف از تحقیق، بررسی رابطة کمال گرایی، استرس و تحلیل رفتگی در بین مربیان شنای زن و مرد بود. به همین منظور 154 نفر (85 مربی مرد با میانگین سنی 26/5 ± 52/30 سال و سابقة مربیگری 96/4 ± 69/7 و 69 مربی زن با میانگین سنی 16/5 ± 82/28 سال و سابقة مربیگری 40/4 ± 46/6) انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از چهار پرسشنامة مشخصات فردی، کمال گرایی هیل و دیگران (2004)، پرسشنامة استرس کودرون و پرسشنامة تحلیل رفتگی مسلش و جکسون (1996) استفاده شد. از آمار توصیفی برای رسم جداول و نمودارها و شاخص های پراکندگی مانند میانگین، میانه و نما، از آمار استنباطی و برای آزمودن فرضیه ها و از آزمون های تحلیل واریانس، همبستگی پیرسون و آزمون t در سطح معنی داری 05/0P< برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. برای طبقه بندی، تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار SPSS، EXCEL استفاده شد. نتایج نشان داد، بین کمال گرایی و استرس در مربیان زن و مرد ارتباط جهت داری وجود دارد (05/0P<). بین کمال گرایی و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد ارتباط معنی داری وجود دارد (05/0P<). همچنین بین استرس و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد ارتباط جهت داری مشاهده شد (05/0P<). اما در مورد فرضیة آخر بین کمال گرایی و تحلیل رفتگی در میان مربیان زن و مرد تفاوتی وجود نداشت، اما در استرس میان مربیان زن و مرد اختلاف معنی داری مشاهده شد.https://jmlm.ut.ac.ir/article_25079_9029ec37fb35f22e8785f550dab3ff8c.pdf